Driehoek
Het moet anders. Maar wat moet er dan anders?
Natuurlijk hebben alle renners op een of andere manier een financieel adviseur, of althans iemand, vaak met (een groot) eigenbelang die de honneurs waar neemt.
Veelal zijn dit mensen/organisaties die weinig verstand hebben van de psyche van een renner.
Eerder de advocatuur die zich slecht kan buigen over de lettertjes in een contract en verder niet belast zijn met enig verstand van het metier.
Maar waar blijft dan de renner ondertussen met zijn specifieke kwaliteiten en verwachtingen?
Wie helpt hen, met verstand van zake, buiten de financiële afwikkeling van een contract, aan de juiste format voor hem/haar?
Worden er wel in het najaar coherente afspraken gemaakt, en met coherent bedoel ik in samenspraak met de gehele ploeg, over hoe er samen een seizoen wordt ingegaan?
Dit laatste geloof ik niet omdat de driehoek niet compleet is.
Natuurlijk moet een renner zich laten ondersteunen door externe juridische en fiscale specialisten.
Maar wat node wordt gemist is de
” personal coach”. Dit om de driehoek te sluiten.
Deze personal coach is bij voorkeur iemand met veel ervaring in het metier.
Oud wielrenners of minimaal ervaren mensen uit de professionele sportwereld.
Een voorbeeld zou kunnen zijn hoe bijvoorbeeld Michael Boogerd wat zou kunnen betekenen voor Rob Ruijgh. Niet alleen er naast fietsen maar hem ondersteunen bij gesprekken.
Als men, als wij spreken over het Rabo team, dus ook het continentale team, dit zouden vertalen krijgt men een zeer interessante discussie, al in het najaar over het voorjaar.
Waarbij renners zich gesteund voelen door ervaren mensen die voor hen durven spreken.
Niet alleen fiscaal en juridisch, maar juist waar het om gaat.